Op een braakliggend terrein in het Oude Westen werd een serie van negen stadswoningen gebouwd in Collectief Particulier Opdrachtgeverschap. Het terrein kwam beschikbaar na de sloop van een aantal oude panden. In hun architectuur slaan de nieuwe woningen een brug tussen de traditionele negentiende-eeuwse woningbouw en de stadsvernieuwingsprojecten uit de jaren tachtig die hier het beeld bepalen.

De gevels hebben een neutrale bekleding van wit pleisterwerk en baksteen met grote vensteroppervlakken. De achtertuinen zijn negen meter diep. Elke woning is ingericht naar de specifieke behoeften van elke koper met een unieke plattegrond en gevelindeling, al dan niet voorzien van dakterras en terugliggende derde laag. Corporatie Woonstad heeft de voorfinanciering en de begeleiding van de bewonersgroep op zich genomen en was achtervang voor de bouw van twee woningen.