Bart van Hoek Bart van Hoek Bart van Hoek Bart van Hoek BPD Patrick Koschuch Bart van Hoek

De Wilhelminakade in Rotterdam wordt gekenmerkt door haar geschiedenis als havenpier waarvandaan veel passagiersschepen naar Amerika vertrokken. Op deze historische plek, die sinds 2000 in een stroomversnelling van hoogbouw is beland, werd Van Dongen-Koschuch gevraagd om twee woontorens te ontwerpen aan de zuidzijde van de pier tussen de New Orleans woontoren van Alvaro Siza en het Luxor theater van Bolles+Wilson.

De beide torens zijn 70 meter hoog en staan op een plint van commerciële ruimten en een 4-laagse bovengrondse split-level parkeergarage. Per woonlaag bevinden zich 6 appartementen met een totaal van 220 woningen. Een groen dak vormt de landschappelijke verbinding tussen beide torens waar tevens een gezamenlijk dakterras is gerealiseerd. De torens hebben een kruisvormige plattegrond voor een optimaal uitzicht over de havens en bezonning gedurende de dag.

Door de kruisvorm manifesteert het gebouw zich als slank en elegant volume, de grote balkons zijn half inpandig. Voor de parkeergarage was het de uitdaging om te voorkomen dat een gesloten doos gemaakt moest worden. Hiervoor is een gevel ontworpen met een artistieke ingreep. Historische afbeeldingen zijn vertaald in een lamellenstructuur die oplossingen voor aspecten als beperkte inkijk, indirect licht en ventilatie integreren. Vanaf het maaiveld zal een dynamische gevel ervaren worden, naargelang men zich rondom het gebouw begeeft. Deze dynamische lamellenstructuur is verweven met het strakke, robuuste karakter van de torens die zich op deze manier naadloos voegen op de Wilhelminapier.

Om een optimale uitvoering en korte bouwtijd te bewerkstelligen is er voor een innovatieve bouwsystematiek gekozen. Hierbij bestaat de gevel uit 760 dragende pre-fab elementen van ongeveer 60 cm dik afgewerkt met baksteen in dikformaat. Door middel van deze afwijkende steenmaat, een zorgvuldige maatsystematiek en zorgvuldige detaillering zijn de afzonderlijke prefabelementen niet meer los van elkaar te onderscheiden.